Artikel in magazine (Newspaper Articles)
Kunstenaar in Frankrijk door Frans van Efferink in Kringvizier, bulletin van Kunstkring 88
Het was zo'n vakantie waarin alles misging. Het liep niet lekker. 'We gaan naar Mieke', riep ik, 'leuk, iemand
die een betekenisvol kunstenaar is, oorspronkelijk uit Delft, later naar Katwijk, Wassenaar en weer naar
Delft, en toen drie jaar geleden, huis en haard achterlatend, naar de Gard! 'Potsthausend, sodejet', dat wil
ik ook wel, dacht ik soms, als ik weer op de Rijksstraatweg in de file reed. 'Rust en regelmaat', zei de schoolarts
vroeger al tegen m'n moeder als ze zich zorgen maakte over m'n puistjes, 'die jongen doet hier veel teveel
indrukken op'.
En nu, nu kon ik na een vermoeide vakantie aan de Cote d'Azur, naar Mieke toe. 'Kijken, hoe ze erbij zit'
riep ik tegen m'n vrouw, en opgewonden koppelde ik de caravan af bij de Franse caravanstalling in St.Tropez.
'Het is maar 5 uur rijden' zei ik tegen m'n vrouw. Onderweg mijmerde ik wat over Mieke. Ze had in de jaren van
haar leven in Holland indruk op me gemaakt als kunstenaar. Mieke had altijd een verhaal over haar schilderijen.
Niet concreet, maar ze trok je mee in haar twijfels en vragen over het hoe en waarom van een penseelstreek.
Niets is toeval, en bij Mieke zeker niet. Een schilderij heeft een lange ontstaansgeschiedenis. Er gingen dagen
van denken overheen en dan werd een gedeelte van een schilderij weer veranderd, compositie kleur en dan
weer denken. Net zo lang tot er balans is, net zo lang tot het af is. 'Kun je m'n portemonnee geven', zei ik
tegen m'n vrouw, toen de files van de tolpoortjes van de route du soleil in zicht kwamen. 'Die heb jij', zei m'n
vrouw toonloos. Als een flits namen m'n hersenen de 300 kilometer waar, die we al gestuurd hadden vanaf
de caravanstalling. En ook haalde ik het feit weer voor m'n geest dat ik m'n portemonnee bij de Franse dame
van de caravanstalling, die me in rap Frans in verwarring bracht, op het bureau legde. Helaas heb ik die
portemonnee er niet meer afgehaald. Ook dat registreerde m'n hersenen. Mooi dat hersenen dat kunnen doen
maar wel rijkelijk laat. De volgende gedachte was: 'Daar gaat Mieke'. 'Je kan Mieke nu wel op je buik schrijven',
zei m'n vrouw nu met een toon waar alle zorgvuldig opgebouwde vakantie cote d'azur liefde uit verdwenen was.
Gezien de situatie besloot ik de airco maar lager te zetten. Toen duidelijk werd dat de volgende afslag zich op
60 km bevond, was de sfeer in de auto te vergelijken met Eskimo's die vanwege de opwarming van de aarde hun
iglo's zien smelten. Driehonderdzestig kilometer terug en weer driehonderdzestig kilometer verder waren we weer
op hetzelfde punt beland. 'Ik ga toch', riep ik nu door de auto, 'wie weet of ik volgend jaar niet invalide ben, of
doof of stom, een mens kan val alles overkomen en nu ben ik in de buurt'.
Het laatste stuk via een smal weggetje in de Gard dacht ik weer aan Mieke. Wow, wat kan die meid schilderen.
Een kunstenares die geen enkele consessie doet aan commercie. Ze schildert volledig uit passie, ze schildert
omdat het moet, omdat niet schilderen geen optie is. Het huis staat in een bos, groot, een groot bos, een bos
die eigendom is van de familie, een zwembad, het staat op een heuvel, je kijkt over een veelheid van kruinen van
andere bossen, andere huizen, je ziet de lichtjes tussen de bomen. M'n vrouw en ik kijken ademloos. Naar de stilte.
Nederlanders in de Gard, dat is andere koek. Ik loop met Mieke naar haar atelier: net gebouwd, midden in het
atelier staat een schilderij op een ezel. Prachtige roestbruine kleuren, een netheid in het schilderij, horizontale
en verticale lijnen, die een contrast vormen met de kleuren van de bloemen die door het schilderij heen verwerkt
zijn. Mieke denkt na, en vertelt dat het doek nog gaat veranderen, misschien dat er een horizontale streep bijkomt,
misschien dat ze het eerst op een computer nabootst om er zeker van te zijn dat de compositie klopt. Ik luister
ademloos in de stilte. Er is geen auto te horen, niets, leeg donker en alleen de stem van Mieke die vertelt over
haar schepping en dat, hoe dan ook, die kloppend gemaakt moet worden met haar idee. Haar idee dat geinspireerd
wordt door de omgeving, waar orde heerst, horizontale en verticale lijnen, maar ook schoonheid in de vorm van
artefacten in de natuur met natuurlijke kleuren. Het groen is groen, niet gewoon groen, maar een duidelijke keus
voor net die ene kleur groen die in dit schilderij past.
Mieke vertelt met passie.
Om 12 uur in de avond start ik de auto. Ik probeer niet te denken aan de drukte van Nederland, nu niet, niet hier.
Ik neem het schilderij nog een keer tot me. Het schilderij rijdt in m'n verbeelding mee.
Frans van Efferink, zomer 2009
© Atelier Chez Marie